0G - jest technologią telefonii analogowej, kiedy jeszcze nie było telefonów komórkowych. Wykorzystywały ją pierwsze mobilne telefony montowane w ciężarówkach, samochodach a nawet w walizkach. Technologia 0G umożliwiała jedynie przesyłanie dźwięku analogowego. Odbiornik korzystający z tej technologii zazwyczaj był montowany w kabinie pojazdu i podłączany do słuchawki w pobliżu miejsca kierowcy. Obecnie taki zestaw można jedynie zobaczyć w starych filmach (np. z Jamesem Bondem). Telefony wykorzystujące tę technologię były używane przez pracowników kompanii telefonicznych, posiadaczy urządzeń radiowych, zarządców budowy, koordynatorów działań, gwiazdy filmowe, ludzi zamożnych i inne osoby pracujące w terenie, którzy musiały być w stałym kontakcie. Technologią wykorzystującą 0G jest Autoradiopuhelin (ARP) powstały w 1971 roku w Finlandii jako pierwsza publiczna sieć telefonów mobilnych.

1G - to technologia wykorzystana w pierwszej generacji telefonii komórkowej. Zaliczały się do niej analogowe telefony komórkowe powstałe na początku lat 80-tych. Istniały do momentu zastąpienia ich przez cyfrowe telefony komórkowe generacji 2G. Technologia telefonii komórkowej pierwszej generacji, umożliwiała rozmowy telefoniczne w miejscach, gdzie telefon nie był dostępny. Było to jedyne rozwiąznie dla ludzi, którzy stale podróżowali i musieli być w kontakcie z innymi. W odróżnieniu od technologii 0G telefony miały mniejsze rozmiary i pozwalały na większą swobodę.

Standardy, które wykorzystywały technologię 1G, to : NMT (Nordic Mobile Telephone) - w krajach skandynawskich, Wschodniej Europie i Rosji. AMPS (Advanced Mobile Phone System) - w Stanach Zjednoczonych. TACS (Total Access Communications System) - w Wielkiej Brytani. C-Netz - w Niemczech Zachdnich. Radiocom 2000 - we Francji. RTMI - we Włoszech.

2,75G - to rozwinięcie technologii 2,5G o szybszą transmisję danych EDGE. 2,75G jest wykorzystywane dla systemów, które nie spełniają warunków technologii trzeciej generacji, ale są przedstawiane jako takie produkty (przykładem może być standard CDMA-2000 bez opcji multi-carrier) lub takie, które spełniają zadane wymagania, ale nie są rozpatrywane jako takie (systemy EDGE).

3G - to telefonia komórkowa trzeciej generacji znana także pod nazwą UMTS (Universal Mobile Telecommunications Service). Z założenia ma oferować zaawansowane usługi wideotelefonii, interaktywnej telewizji oraz szybkiej transmisji danych dochodzącej do 2Mb/s.

System trzeciej generacji, umożliwia odbiorcom realizację nowatorskich usług multimedialnych w skali wykraczającej poza możliwości systemów pierwszej (analogowej) i drugiej generacji (GSM) oraz zdolny jest do połączenia możliwości korzystania z komponentów naziemnych i satelitarnych o globalnym zasięgu. 3G jest siecią komórkową składającą się z dwóch niezależnych podsystemów, połączonych za pomocą standardowego interfejsu. Podsystemy te noszą nazwy: UMTS Terrestrial Radio Access Network (UTRAN) - naziemna sieć dostępu radiowego złożona z Node B (Węzeł B), który jest odpowiednikiem stacji bazowej sieci GSM (GSM BTS) i kontrolera sieci radiowej RNC (Radio Network Controller), będącym odpowiednikiem kontrolera stacji bazowej sieci GSM (GSM BSC). Oznacza to możliwość połączenia wszystkich naziemnych systemów (komórkowych - telefony GSM, przywoławczych - pagery, i dyspozytorskich), oraz połączenia systemów satelitarnych w jeden spójny system umożliwiający transmisję nie tylko głosu, ale również przekazu multimedialnego, czyli jednoczesnej transmisji głosu, danych i obrazu przesyłanej z dużymi prędkościami w czasie rzeczywistym, korzystanie z radia i telewizji, ściągania muzyki i filmów z Internetu, itp.

3GPP (ang. The 3rd Generation Partnership Project) - to porozumienie pomiędzy organizacjami ETSI (Europa), ARIB/TTC (Japonia), CCSA (Chiny), ATIS (USA) i TTA (Korea) ustanowione w grudniu 1998 r. Jego celem jest stworzenie specyfikacji i standardów telefonii 3G w taki sposób, aby były one globalnie kompatybilne. Specyfikacje 3GPP bazują na rozwiniętych specyfikacjach GSM. Obecnie znane są jako system UMTS.